आयुष आफ्नो घरमा कान्छा सन्तान थिए, जसलाई घरका सबैले विशेष माया गर्थे। आमा–बुबाका लागि उनी मात्र छोरा नभई भविष्यप्रतिको आशा थिए। छोराको विदेश अध्ययन गर्ने योजना सफल बनाउन उनीहरूले आर्थिक तथा भावनात्मक दुवै सहयोग गर्दै आएका थिए। तर, अचानकको दुर्घटनाले त्यो सपना चकनाचुर बनाइदियो।
आमा–बुबाले उनलाई विदेश पठाउने तयारीमा गरेको खर्च, लगानी र परिश्रम केवल पैसाको मात्र होइन, भावनाको लगानी पनि थियो। आयुषको मृत्यु भएपछि, उनको कोठा, किताब, र विदेश जाने तयारीका कागजात सबै अधुरो सपना बनेर रह्यो। प्रत्येक दिन परिवारले छोराको अनुपस्थितिमा पीडा झेल्नुपरेको छ।
दाजुभाइ, दिदीबहिनीका लागि आयुष कान्छो भए पनि साथी र सल्लाहकार पनि थिए। उनीहरूको खुसीको कारण बनेका आयुष गुमेपछि, घरभित्रको वातावरण मौन र शोकमग्न बनेको छ। परिवारको लागि यो क्षति केवल व्यक्तिगत मात्र नभई, जीवनभर बोक्नुपर्ने घाउ बनेको छ।