१९९१ को जनगणनाको तथ्यांकअनुसार आमचोकमा ४,२८८ जनसंख्या र ७५५ घरधुरीहरू थिए। यसले देखाउँछ कि एक घरधुरीमा औसतमा पाँच-छ जनसंख्या हुन्थ्यो, जुन ग्रामीण नेपालको औसत मानिन्छ। यहाँका परिवारहरू प्रायः संयुक्त परिवारको रूपमा बसोबास गर्थे, जहाँ तीन वा चार पुस्तासम्म एकै घरमा हुन्थे।
जनसंख्या विविधता जातजाति, धर्म र भाषाका हिसाबले बहुपरक थियो। लिम्बु, राई, मगर, ब्राह्मण, क्षेत्री लगायत विभिन्न जाति तथा समुदाय यहाँका मुख्य बासिन्दा थिए। यी समुदायहरूले परम्परागत संस्कृतिहरू, भाषा, र जीवनशैलीलाई संरक्षण गर्दै आएका छन्। यसले सामाजिक समरसता र साझा पहिचानलाई मजबुत बनाएको छ।
परिवारहरूको मुख्य जीविकोपार्जन कृषि र पशुपालनमा आधारित थियो। जनसंख्या वृद्धिसँगै, खाद्यान्न, शिक्षा र स्वास्थ्य जस्ता आधारभूत आवश्यकताहरूमा सुधारको आवश्यकता बढेको थियो। विद्यालयहरू र स्वास्थ्यकेंद्रहरू स्थापना गर्ने प्रयासहरू तीव्र भएका थिए।
जनसंख्या वितरणमा महिला, पुरुष, बालबालिका र वृद्धवृद्धाहरू सबै समावेश थिए। बालबालिका शिक्षामा पहुँच पाउन स्थानीय समुदाय सक्रिय थिए भने वृद्धवृद्धाहरूलाई सामाजिक सुरक्षा र सम्मान दिने चलन थियो। समग्रमा जनसंख्या संरचना सामाजिक सन्तुलनमा आधारित थियो।