१९९१ सालको जनगणना अनुसार मधेसामा कुल ४,९७२ जना मानिसहरू बसोबास गर्थे। ती मानिसहरू ८९१ वटा परिवारहरूमा विभाजित थिए, जसबाट औसत परिवार आकार लगभग ५ देखि ६ सदस्यको अनुमान गर्न सकिन्छ। यो संख्या देखाउँछ कि मधेसा सानो र घनीभूत गाउँ थियो, जहाँ जनजीवन एकअर्कासँग नजिकको थियो।
मधेसाको जनसंख्या मुख्यतया कृषिमा आधारित जीवनशैलीमा निर्भर थियो। खेतीपाती, पशुपालन र साना व्यापारले यहाँको अर्थतन्त्रलाई चलायमान राख्थ्यो। जनसंख्या वृद्धि सँगै कृषियोग्य जमिन र स्रोतहरूको सदुपयोग गर्ने चुनौतीहरू पनि बढेका थिए। त्यसैले गाउँका बासिन्दाहरूले खेतीबालीका नयाँ विधिहरू र आधुनिक प्रविधिहरू अपनाउन थाल्यो।
सामाजिक रूपमा मधेसाका मानिसहरू विभिन्न जातजाति र समुदायमा विभाजित थिए। विभिन्न जातीय समूहहरूले आफ्ना परम्परा, संस्कार र सांस्कृतिक गतिविधिहरू जगेर्ना गरेका थिए। यसले गाउँको सामाजिक विविधतालाई झल्काउँथ्यो र सहअस्तित्वको वातावरण सिर्जना गर्थ्यो।
घरपरिवारहरू प्रायः संयुक्त परिवारको रूपमा बसोबास गर्थे, जहाँ दाजुभाइ, भाइबहिनी, हजुरबा–हजुरआमा, आमाबाबु र बच्चाहरू एउटै छानामुनि हुन्थे। यस्तो परिवार संरचनाले सामाजिक सुरक्षा र सहयोगको भूमिका निर्वाह गर्थ्यो। तर, विस्तार हुँदै गएको जनसंख्याले घर र भूमि व्यवस्थापनमा चुनौतीहरू थप्न थाल्यो।