नाटोको कानूनी आधार “नर्थ एटलान्टिक ट्रिटी” हो, जुन सन् १९४९ अप्रिल ४ मा अमेरिकाको वाशिंगटन डीसीमा हस्ताक्षर गरिएको थियो। यस सन्धिले १२ देशहरूलाई एउटै सुरक्षा छातामुनि ल्यायो — बेल्जियम, क्यानडा, डेनमार्क, फ्रान्स, आइसल्याण्ड, इटाली, लक्जेम्बर्ग, नेदरल्यान्ड, नर्वे, पोर्तुगाल, संयुक्त अधिराज्य र संयुक्त राज्य अमेरिका। सन्धिको मुख्य सिद्धान्त सामूहिक रक्षा थियो, जसले सदस्यहरूलाई आपसी प्रतिबद्धतामा बाँध्यो।
सन्धिको धारा ५ अनुसार यदि कुनै सदस्य देशमाथि आक्रमण हुन्छ भने त्यसलाई सबै सदस्यमाथिको आक्रमण मानिनेछ। यो धाराले नाटोलाई अन्य सैन्य गठबन्धनभन्दा फरक बनायो। यसले स्पष्ट गर्यो कि नाटो केवल रक्षा सन्धि होइन, एक प्रकारको राजनीतिक तथा नैतिक प्रतिबद्धता पनि हो।
यस सन्धिले नाटोका सदस्य राष्ट्रहरूलाई संयुक्त सैन्य अभ्यास र साझा नीतिगत दृष्टिकोण अपनाउन बाध्य पार्यो। यसले युरोप र उत्तर अमेरिकाबीचको सम्बन्धलाई मजबुत बनायो र विश्व राजनीतिमा एकजुट पश्चिमी मोर्चाको स्थापना गर्यो।