राजस्व अनुसन्धान विभाग
नेपाल सरकारले राजस्व चुहावट नियन्त्रण गर्न २०३४ साल (१९७७) मा अर्थ मन्त्रालयअन्तर्गत राजस्व अनुसन्धान इकाई स्थापना गर्यो। यस इकाईको मुख्य उद्देश्य कर र राजस्व चुहावटलाई नियन्त्रण गर्नु थियो। २०५० साल (१९९३) मा यसलाई विशेष निकायको रूपमा विस्तार गरी राजस्व अनुसन्धान विभाग स्थापना गरियो। यस विभागलाई कर र गैरकर दुवै प्रकारका राजस्व चुहावट सम्बन्धी अनुसन्धान, सोधपुछ र मुद्दा दायर गर्ने अधिकार प्रदान गरियो।
यस विभागको मुख्यालय हरिहरभवन, ललितपुरमा अवस्थित छ भने प्रदेशस्तरका कार्यालयहरू इटहरी, पथलैया, बुटवल र कोहलपुरमा छन्। हाल, यस विभागले नेपाल सरकारको प्रधानमन्त्री तथा मन्त्रिपरिषद्को कार्यालयअन्तर्गत काम गर्दै आएको छ।
राजस्व चुहावट नियन्त्रणको सुरुवाती प्रयास सन् १९७७ मा अर्थ मन्त्रालयअन्तर्गत एक सानो अनुसन्धान इकाई स्थापना गरेर शुरू भएको हो। त्यसपछि १९९३ मा यसलाई विभागीय तहमा विस्तार गरी थप प्रभावकारी बनाइयो। प्रारम्भमा, विभागले कर चुहावटमा मात्र ध्यान केन्द्रित गरेको थियो। तर २०६५/०६६ सालदेखि गैरकर राजस्व चुहावटमा समेत अनुसन्धान गर्ने अधिकार पायो।
विदेशी मुद्रा दुरुपयोग सम्बन्धी मुद्दाहरूमा समेत अनुसन्धान गर्न विभागका निर्देशक–सामान्य र आवश्यक अधिकारीहरूलाई अनुसन्धान अधिकृत नियुक्त गर्ने व्यवस्था गरिएको छ। यसले विदेशी मुद्रा नियन्त्रण ऐन, राजस्व चुहावट ऐन, र अन्य सम्बन्धित कानुनअनुसार कारबाही गरिरहेको छ।
राजस्व अनुसन्धान विभागको कार्यक्षेत्रलाई सुनिश्चित गर्ने मुख्य कानुनहरू निम्न छन्:
राजस्व चुहावट (अनुसन्धान र नियन्त्रण) ऐन, २०५२ (1995)
राजस्व चुहावट (अनुसन्धान र नियन्त्रण) नियमावली, २०७० (2013)
विदेशी मुद्रा (नियमन) ऐन, २०१९ (1962)
विदेशी मुद्रा (नियमन) नियमावली, २०२० (1963)
यी कानुनहरूले विभागलाई कर र गैरकर राजस्व चुहावट तथा विदेशी मुद्रा दुरुपयोगका विषयमा अनुसन्धान, सोधपुछ, मुद्दा दायर र आवश्यक कारबाही गर्ने अधिकार प्रदान गरेका छन्।
राजस्व अनुसन्धान विभागले आफ्नो उद्देश्यलाई निम्नानुसार परिभाषित गरेको छ:
पारदर्शी, निष्पक्ष र जिम्मेवार राजस्व प्रशासनमार्फत आर्थिक अपराध र राजस्व चुहावटलाई नियन्त्रण गरी आर्थिक विकासमा योगदान पुर्याउनु।
यस उद्देश्य पूरा गर्न विभागले सूचनाको संकलन, विश्लेषण, अनुसन्धान र आवश्यक कारबाहीमा ध्यान केन्द्रित गरेको छ।
राजस्व अनुसन्धान विभागले आफ्नो उद्देश्य प्राप्त गर्न तीन मुख्य रणनीतिहरू अपनाएको छ। पहिलो रणनीति प्रचारात्मक रणनीति हो, जसले आर्थिक अपराध र राजस्व चुहावट विरुद्ध जनचेतना अभिवृद्धि गर्ने काम गर्दछ। यसअन्तर्गत विभागले विभिन्न तहमा कार्यशाला, बैठक, र जागरण कार्यक्रम आयोजना गरेर जनतालाई सचेत बनाउने प्रयास गर्छ। साथै, संस्थागत क्षमता अभिवृद्धि गरी कार्य प्रणालीमा सुधार गर्ने पनि यस रणनीतिको मुख्य उद्देश्य हो।
दोस्रो रणनीति रोकथाम रणनीति हो, जसमा कानून र नियमहरूको पालना सुनिश्चित गर्नमा जोड दिइन्छ। विभागले हवाई तथा आपतकालीन टोलीहरूको सक्रियता बढाउने, अनुसन्धान अधिकृतहरूको आचारसंहिताको पालन गराउने र सूचना प्रविधिको प्रभावकारी प्रयोग गरी कारबाही प्रक्रियालाई मजबुत बनाउने काम गर्दछ। यसरी रोकथाम रणनीतिले राजस्व चुहावट र आर्थिक अपराधलाई न्यून गर्ने प्रयास गर्दछ।
तेस्रो रणनीति उपचारात्मक रणनीति हो, जस अन्तर्गत सम्पत्ति जफत गर्ने, आरोपीहरूलाई पक्राउ गर्ने, र छापा मार्ने कार्यहरू समावेश छन्। यसका साथै जरिवाना लगाउने, क्षतिपूर्ति लिने र जफत गरिएका सामानहरू बिक्री गर्ने कार्यहरू पनि यस रणनीतिमा पर्छन्। उपचारात्मक रणनीतिले अपराधको प्रत्यक्ष निस्तारणमा योगदान पुर्याउँछ।
राजस्व चुहावट र आर्थिक अपराध नियन्त्रणका लागि सूचना संकलन विभागको महत्त्वपूर्ण पक्ष हो। विभागले सूचना संकलनका लागि दुई प्रमुख स्रोतहरूमा निर्भर गर्दछ। पहिलो आन्तरिक स्रोत हो, जसमा विभागका कर्मचारीहरू र उप–कार्यालयहरूले संकलन गरेको सूचना समावेश हुन्छ। यसमा राजस्व चुहावट, अनियमित आय, विदेशी मुद्रा दुरुपयोग सम्बन्धी तथ्यांक पनि पर्छन्।
दोस्रो स्रोत बाह्य स्रोत हो, जसमा टिपस्टर, गुप्त सूचनादाता, उजुरीपत्र, र सञ्चार माध्यमहरूबाट प्राप्त जानकारी पर्दछ। यसबाहेक, अर्थ मन्त्रालय, नेपाल राष्ट्र बैंक, भ्रष्टाचार अनुसन्धान आयोग (CIAA), राष्ट्रिय सतर्कता केन्द्र (NVC) लगायतका सरकारी र गैरसरकारी निकायहरूबाट पनि सूचना संकलन गरिन्छ।
प्राप्त सूचना विवरण र आरोपहरूलाई सूक्ष्मतापूर्वक विश्लेषण गरी आवश्यक परेमा फिल्ड भ्रमण, अतिरिक्त प्रमाण संकलन, र सवारी साधन रोक्ने जस्ता कार्यहरू गरिन्छ। यसरी विभागले व्यापक र विश्वसनीय सूचना संकलन गरेर आर्थिक अपराध नियन्त्रणमा प्रभावकारी भूमिका खेल्दछ।
सूचना प्राप्त भएपछि विभागले निम्न चरणहरूमा अनुसन्धान अगाडि बढाउँछ:
फिल्ड भ्रमण गरी व्यवहारिक अध्ययन।
तथ्याङ्कको सूक्ष्म विश्लेषण।
अभियुक्तहरूको सोधपुछ र प्रमाण संकलन।
थप प्रमाण जुटाउन छापा मार्ने, सवारी साधन रोक्ने, र आवश्यक कारबाही।
राजस्व चुहावट पत्ता लागेपछि सम्बन्धित कर, जरिवाना र हर्जाना बुझाउने प्रक्रिया सुरु गरिन्छ। भन्सार चुहावटको मामिलामा भन्सार अधिकृतले सोधपुछ गरी आवश्यक राजस्व बुझाउने कार्य गर्दछ भने VAT चुहावटमा कर अधिकृतले सोधपुछ गरी राजस्व बुझाउने प्रक्रिया अगाडि बढाउँछन्।
एक्साइज र आयकर चुहावटका केसहरूमा भने सम्बन्धित कार्यालयमा मुद्दा पठाइन्छ र कानूनी प्रक्रियाको माध्यमबाट कारबाही गरिन्छ। यसरी विभिन्न कर चुहावटका विषयमा फरक-फरक निकायहरूले जिम्मेवारी वहन गर्दछन्।
भन्सार सम्बन्धी मुद्दामा अपिल गर्न सकिने सर्वोच्च निकाय राजस्व अधिकरण (Revenue Tribunal) हो। VAT सम्बन्धी निर्णयमा सर्वप्रथम आयकर विभाग प्रमुखसँग अपिल गर्ने प्रक्रिया हुन्छ, र यदि आवश्यक परेमा त्यसपछि राजस्व अधिकरणमा पुनः अपिल गर्ने अधिकार पनि दिइएको छ।
जटिल र अस्पष्ट मामिलाहरूमा जिल्ला अदालतमा मुद्दा चलाउने व्यवस्था रहेको छ, जसको अपिल जिल्ला अदालतबाट उच्च अदालतसम्म जान सक्छ। विदेशी मुद्रा दुरुपयोगका केसहरू जिल्ला अदालतमा जिल्ला सरकारी वकिलको सहमति लिएर मात्र दायर गरिन्छ।
मनी लन्डरिङ्ग सम्बन्धी मामिलामा भने प्रारम्भिक अनुसन्धानपछि मात्र सरकारी वकिलको स्वीकृति लिएर मुद्दा दायर गर्ने प्रक्रिया अपनाइन्छ। यसरी कानुनी प्रक्रिया व्यवस्थापन गरिन्छ जसले न्याय सुनिश्चित गर्न मद्दत पुर्याउँछ।
राजस्व चुहावट र आर्थिक अपराधहरूमा ठोस अनुसन्धान र कारबाहीमार्फत राजस्व संकलनमा उल्लेखनीय वृद्धि हासिल गरिएको छ। यसले देशको आर्थिक व्यवस्था मजबुत बनाउन महत्वपूर्ण भूमिका खेलेको छ। साथै, विदेशी मुद्रा दुरुपयोग नियन्त्रणमा पनि प्रभावकारी भूमिका निर्वाह गरिएको छ, जसले वैदेशिक मुद्रा सन्तुलन कायम गर्न मद्दत पुर्याएको छ।
सूचना प्रवाह र अनुसन्धान प्रणालीलाई आधुनिकीकरण गरेर छापा मार्ने र जफत गर्ने कार्यहरूमा वृद्धि आएको छ, जसले छिटो र प्रभावकारी कारबाही सम्भव बनाएको छ। साथै, जनचेतना अभिवृद्धि कार्यक्रममार्फत आर्थिक अपराध विरुद्ध जनताको सक्रिय सहभागिता बढाइएको छ, जसले आर्थिक अपराध रोकथाममा ठूलो योगदान पुर्याएको छ।
ज्योतिष विवरण लोड हुँदैछ...
राशिफल लोड हुँदैछ...
काठमाडौं । सुदूरपश्चिम प्रदेश दूध उत्पादनमा आत्मनिर्भरतातर्फ उन्मुख भए पनि उत्पादित दूधको ठूलो हिस्सा अझै औपचारिक बजार प्रणालीमा जोडिन सकेको छैन। प्रदेश दुग्ध विकास बोर्डका अनुसार सुदूरपश्चिममा वार्षिक ३ लाख ५६ हजार मेट्रिक टनभन्दा बढी दूध उत्पादन हुने गरेको छ, जसमा कैलाली र कञ्चनपुरको योगदान ५२ प्रतिशत छ।तथ्याङ्कअनुसार प्रदेशमा दैनिक
