शाही परिवार र स्थानीय टोलीहरूले फुटबल खेल्न प्रयोग गर्ने विभिन्न मैदानहरू थिए। मृगेन्द्र शमशेर निवास (बबरमहल), महावीर निवास (टंगल), नरशमशेर निवास (सिंहदरबार) लगायतका ठाउँहरूमा फुटबल खेलिन्थ्यो। थमेलको नरसिंह क्याम्प पनि एउटा लोकप्रिय खेल मैदान थियो।
१९३० को दशकमा सिंहदरबार, चाउँनी, गौचरन, जावलाखेल र लैनचौरजस्ता स्थानहरूमा फुटबल व्यापक रूपमा खेलिन थाल्यो। ती मैदानहरूमा स्थानीय र शाही टोलीहरू प्रतिस्पर्धा गर्थे, जसले खेललाई जनस्तरमा लोकप्रिय बनाउन सहयोग गर्यो। यी स्थानहरू सामाजिक र सांस्कृतिक केन्द्रका रूपमा समेत विकसित भए।
गोलपोस्ट नहुँदा पनि खेलाडीहरूले बललाई निर्धारित रेखा पार गर्न सकेमा त्यसलाई गोल मानेका थिए। यसरी नियमहरूमा केही भिन्नता हुँदाहुँदै पनि फुटबल खेल निरन्तर चलिरहेको थियो। मैदान र उपकरणहरू सीमित भए पनि खेलाडी र दर्शकहरूको उत्साह उच्च थियो।
त्यस समय फुटबल खेल्नका लागि साधनसामग्रीको अभाव थियो, तर खेलको मनोबल र जनसमर्थनले यसलाई निरन्तरता दियो। स्थानीय समुदायले फुटबललाई मनोरञ्जन र खेलकुदका रूपमा अंगालेर यसको विकासमा योगदान पुर्याए।