माओत्से गुरुङ
माओत्से गुरुङको जन्म फागुन ११ गते पोखरामा भएको हो। पोखरा त्यस्तो शहर हो जसले सांस्कृतिक, साहित्यिक र कलात्मक वातावरण प्रदान गर्छ। बाल्यकालदेखि नै उनी कलाप्रति आकर्षित थिए र स्थानीय नाटक, गीत–संगीत र साहित्यमा उनको चासो देखिन्थ्यो। परिवारको समर्थन र स्थानीय समुदायको सांस्कृतिक प्रभावले उनलाई सृजनात्मक यात्रातर्फ अघि बढ्न प्रेरित गर्यो। विद्यालय जीवनमा उनले अभिनय र साहित्य दुवैमा रुचि देखाए। साथीभाइ र शिक्षकहरूले उनको प्रतिभालाई प्रोत्साहन गरे जसले उनलाई अझ आत्मविश्वासी बनायो। पोखरामा भएको विविध सांस्कृतिक कार्यक्रमले उनलाई कलाक्षेत्रसँग गहिरो सम्बन्ध राख्न प्रेरित गर्यो। उनको भित्री चाहना समाजका कथाहरूलाई कलात्मक रूपले प्रस्तुत गर्ने थियो। यही चाहना, संघर्ष र लगनशिलताले उनलाई नेपाली चलचित्र उद्योगसम्म पुर्यायो। पोखरामा जन्मिएर सुरु भएको यो यात्रा पछि काठमाडौंसम्म फैलियो। प्रारम्भिक जीवनमा देखाएको लगन र सिर्जनशीलताले उनलाई मात्र कलाकार बनाएन, तर एक बहुआयामिक व्यक्तित्वको धनी पनि बनायो। यही पृष्ठभूमि नै उनको आगामी उपलब्धिहरूको आधारशिला बन्यो।
माओत्से गुरुङले सन् २०१० मा "कृपा" फिल्ममार्फत औपचारिक रूपमा नेपाली चलचित्र क्षेत्रमा प्रवेश गरे। यो फिल्म उनको करियरमा एउटा महत्वपूर्ण मोड साबित भयो। यसमा उनले निर्देशक, कथाकार र अभिनेता तीनै भूमिका निर्वाह गरे। नयाँ पुस्ताको निर्देशक भएर पनि उनले गहिरो दृष्टिकोण र कथावाचनको शैली प्रस्तुत गरे जसले उनीलाई छिट्टै पहिचान दिलायो।
"कृपा" ले नेपाली सिनेमामा समाजका कथाहरूलाई कलात्मक ढङ्गले देखाउने प्रयास गरेको थियो। यस फिल्मले उनलाई नयाँ दर्शक वर्गसँग जोड्यो। यद्यपि शुरुवाती यात्रा सजिलो थिएन, उनले मेहनत र धैर्यताले आफूलाई स्थापित गरे। उनको काममा मौलिकता र समाजप्रतिको जिम्मेवारीको भाव सधैं झल्किन्छ।
यस प्रारम्भिक यात्राले उनलाई नेपाली चलचित्र उद्योगमा बहुपक्षीय कलाकारको रूपमा चिनायो। एकैपटक निर्देशक, लेखक र अभिनेता बनेर उनले आफूलाई फरक ढङ्गले प्रस्तुत गरे। यही सुरुवाती पाइलाले उनको भविष्यको ठोस यात्रा निर्माण गर्यो।
निर्देशकका रूपमा माओत्से गुरुङले आफ्नो कलात्मक दृष्टिकोणलाई पर्दामा उतारेका छन्। २०१० को "कृपा" पछि उनले २०२४ मा "दयारानी" निर्देशन गरेर पुनः चर्चामा आए। यस फिल्मले उनले कथालाई भिजुअल कला र भावनासँग कसरी जोड्छन् भन्ने प्रष्ट देखायो। निर्देशन शैलीमा मौलिकता, वास्तविकता र गहिरो सामाजिक सन्देश पाइन्छ।
उनका निर्देशनमा पात्रहरूको जीवन्त प्रस्तुति, संवादको प्रवाह र कथा बुनाइ विशेष मानिन्छ। "दयारानी" ले दर्शकलाई गाउँघरको यथार्थ जीवनसँग जोड्ने मात्र नभई मनोरञ्जन र सन्देश दुवै दिएको छ। उनी निर्देशक मात्र नभई सम्पूर्ण टिमलाई प्रेरणा दिने व्यक्तित्वको रूपमा पनि परिचित छन्।
यसरी निर्देशकका रूपमा उनको योगदानले नेपाली चलचित्रलाई नयाँ दृष्टिकोण दिएको छ। कथा भन्नु मात्र होइन, त्यसलाई भिजुअल कलामा उतार्नु उनको विशेषता हो। यसले उनलाई अन्य निर्देशकभन्दा फरक बनाएको छ।
लेखकका रूपमा माओत्से गुरुङले नेपाली चलचित्रमा महत्वपूर्ण योगदान दिएका छन्। उनले "मनको बाबरी" (२०१७), "शिर्सुबा" (२०२०) लगायतका कथाहरू लेखेका छन्। यी कृतिहरूले समाजका यथार्थलाई प्रतिबिम्बित गर्छन् र दर्शकलाई आफ्नै जीवनसँग जोड्छन्। उनको लेखाइमा भावनात्मक गहिराइ र सामाजिक चेतना दुवै पाइन्छ।
"पुरानो डुङ्गा" (२०१६) को कथा पनि उनले लेखेका थिए। यसमा नेपाली समाजमा पलाइरहेका पीढीगत अन्तर, संस्कृतिको परिवर्तन र मानव सम्बन्धका जटिलताहरू चित्रण गरिएको छ। यो फिल्मले दर्शकमाझ ठूलो प्रभाव पारेको थियो। यसले गुरुङलाई लेखकका रूपमा अझ प्रख्यात बनायो।
उनको लेखाइ केवल मनोरञ्जनका लागि नभई सामाजिक सन्देश दिनका लागि पनि केन्द्रित हुन्छ। यसैले उनका कथाले लामो समयसम्म दर्शकको मनमा छाप छोड्छ। लेखकका रूपमा उनले नेपाली चलचित्रलाई गहिरो अर्थ दिन सफल भएका छन्।
अभिनेता, लेखक र कथाकारको भूमिका एकसाथ निर्वाह गर्न सक्ने क्षमता माओत्से गुरुङको प्रमुख पहिचान हो। "पुरानो डुङ्गा" (२०१६) मा उनले अभिनेता र लेखक दुवैको जिम्मेवारी निभाएर फिल्मलाई सफल बनाए। यसमा उनले भकत बहादुरको भूमिकालाई जीवन्त उतारे।
उनको अभिनयमा सरलता, मौलिकता र जीवन्तता पाइन्छ। "सैली" (२०१९) मा फुर्तिमान बनेर उनले हास्यरसको माध्यमबाट दर्शकलाई प्रभावित गरे। "डोख" (२०२२) मा घनश्यामको संवेदनशील अभिनयले दर्शकलाई आँसु झार्न बाध्य बनायो।
उनले बहुपक्षीय भूमिकामा आफूलाई प्रस्तुत गर्दै नेपाली चलचित्र उद्योगलाई अझ गहिरो बनाएका छन्। अभिनयमा देखाएको गहिरो भावना र मौलिकताले उनलाई दर्शकमाझ प्रिय बनाएको छ।
माओत्से गुरुङको योगदान केवल एक अभिनेता वा निर्देशकको सीमामा सीमित छैन। उनले लेखक, कथाकार र बहुपक्षीय कलाकारको रूपमा पनि नेपाली चलचित्रलाई समृद्ध बनाएका छन्। उनको सिर्जनात्मक दृष्टिकोणले चलचित्र उद्योगमा नयाँ ढंग र मौलिकता ल्याएको छ।
उनका फिल्महरू मनोरञ्जन मात्र नभई समाजलाई प्रत्यक्ष वा अप्रत्यक्ष सन्देश दिनेतर्फ केन्द्रित छन्। उनले गाउँघरको जीवन, सम्बन्धका जटिलता र सामाजिक यथार्थलाई पर्दामा प्रस्तुत गरेका छन्। यसले नेपाली दर्शकलाई आफ्नै जीवनसँग सम्बन्धित कथा देख्ने अवसर दिएको छ।
उनको योगदानलाई हेर्दा, माओत्से गुरुङ नेपाली चलचित्र उद्योगको एउटा प्रेरणादायी व्यक्तित्व हुन्। उनको मेहनत, लगनशीलता र बहुपक्षीय क्षमता भविष्यका कलाकारका लागि मार्गदर्शक बन्नेछ।
| चलचित्रको नाम | भूमिका | वर्ष |
| डबल ट्रिपल | अभिनेता | |
| गुबर गणेश | अभिनेता | |
| हरषा | अभिनेता | |
| बरिस्ता बलराम | अभिनेता | |
| रिमाई | अभिनेता | २०२५ |
| उनको स्वेटर | अभिनेता | २०२५ |
| बसन्त | अभिनेता | २०२५ |
| अञ्जिला | अभिनेता | २०२५ |
| अग्निदहन | अभिनेता | २०२४ |
| ईश्वर | अभिनेता | २०२४ |
| डिग्री मैला (एमए ३र्ड क्लास) | अभिनेता (दिल्लीरामको बुबा) | २०२४ |
| दिमाग खराब | अभिनेता (भोला को बुबा) | २०२३ |
| जय हो | अभिनेता | २०२३ |
| प्रेमगीत ३ | अभिनेता | २०२२ |
| पानी फोटो | अभिनेता | २०२२ |
| डोख | अभिनेता (घनश्याम) | २०२२ |
| कबड्डी ४ - द फाइनल म्याच | अभिनेता (बमकाजीको बुबा) | २०२२ |
| माछा माछा | अभिनेता | २०१९ |
| कबड्डी कबड्डी कबड्डी | अभिनेता | २०१९ |
| सैली | अभिनेता (फुर्तिमान) | २०१९ |
| चंगा चेट | अभिनेता | २०१८ |
| मिस्टर झोले | अभिनेता | २०१८ |
| पुरानो डुङ्गा | अभिनेता (भक्त बहादुर) | २०१६ |
| कबड्डी कबड्डी | अभिनेता | २०१५ |
| कृपा | अभिनेता | २०१० |
| जल्लकी | अभिनेता | |
| दयारानी | निर्देशक | २०२४ |
| कृपा | निर्देशक | २०१० |
| पेन्सनपत्ता | निर्देशक | |
| पुरानो डुङ्गा | कथा | २०१६ |
| कृपा | कथा | २०१० |
| दयारानी | लेखक | २०२४ |
ज्योतिष विवरण लोड हुँदैछ...
राशिफल लोड हुँदैछ...
काठमाडौं । झापाका विभिन्न विद्यालय तथा क्याम्पसका २०० विद्यार्थीलाई लक्षित गर्दै विपद् व्यवस्थापन तथा सर्पदंश रोकथामसम्बन्धी प्रदर्शन एवं सचेतना कार्यक्रम सम्पन्न भएको छ । अन्तरराष्ट्रिय झापाली समाजको सहयोग तथा एनसिसी अलुम्नी एसोसिएसन झापाको समन्वयमा चारआलीस्थित अरिदमन गण ब्यारेकमा कार्यक्रम आयोजना गरिएको हो ।कार्यक्रममा नेपाली सेना तथा एनसिसी अलुम्नी एसोसिएसनका प्रतिनिधिहरूले
