पोर्चुगल
पोर्चुगल दक्षिणपश्चिम युरोपमा रहेको आइबेरियन प्रायद्वीपको एटलान्टिक तटमा अवस्थित एक देश हो। एक समय महाद्वीपीय युरोपमा प्रमुख शक्ति रहेको पोर्चुगलले उत्तरी युरोप र भूमध्यसागरीय क्षेत्र दुवैका भौगोलिक र सांस्कृतिक विशेषताहरू साझा गर्दछ। देशको उत्तर भाग चिसो, ढुंगेयुक्त तटरेखा र पहाडी भुभागले भरिएको छ भने दक्षिणी भाग, विशेषगरी अल्गार्भ क्षेत्र, न्यानो र उर्वर छ। एस्ट्रेला पर्वत पोर्चुगलको मुख्य भूमिमा सबैभन्दा उच्च स्थान रहेको क्षेत्र हो।
यो क्षेत्र पहिलो पटक इसापूर्व पहिलो सहस्राब्दीमा सेल्टिक लुसितानी जातिले बसोबास गरेका थिए, यद्यपि किंवदन्ती अनुसार लिस्बनको स्थापना ग्रीक वीर ओडिसियसले गरेका थिए। पछि, रोमनीहरू यहाँ आएका थिए र धेरै सहर तथा बन्दरगाह स्थापना गरेका थिए, जसको प्रभाव अझै पनि देशको नाम "पोर्टस काले" बाट झल्किन्छ। धेरै शताब्दी मोरिश शासकहरूको अधीनमा बिताएपछि, स्वतन्त्र राज्यको उदय भयो, जसले हेनरी द नेभिगेटरको नेतृत्वमा अन्वेषणको सुनौलो युग आरम्भ गर्यो। यस युगमा, पोर्चुगलले अफ्रिका, एसिया, र दक्षिण अमेरिकामा विशाल उपनिवेशिक साम्राज्य स्थापना गर्यो, जुन समयक्रममा सानो हुँदै गयो तर मध्य २०औँ शताब्दीसम्म महत्त्वपूर्ण भूभागको स्वामित्वमा रह्यो।
१९७० को दशकको मध्यतिर भएको एक शान्तिपूर्ण क्रान्तिले पोर्चुगललाई तानाशाहीबाट लोकतान्त्रिक गणतन्त्रमा रूपान्तरण गर्यो। कहिलेकाहीँ युरोपका गरिब राष्ट्रहरू मध्येको एक मानिने पोर्चुगलले आफ्नो अर्थतन्त्रलाई आधुनिकीकरण गर्यो, जसले कपडा तथा पशुपालनबाट विभिन्न उत्पादन र सेवाहरूमा विविधता ल्यायो। लिस्बन, राजधानी सहर, देशको आर्थिक र सांस्कृतिक केन्द्र हो, जुन शान्त वातावरण, समृद्ध खानपान, र फाडो जस्ता परम्परागत संगीतका लागि परिचित छ। पोर्चुगाली संस्कृतिले सरलता, ग्रामीण जीवन, र परम्परागत मूल्यहरूलाई महत्त्व दिन्छ, जसमा साँढे मारिँदैन भन्ने विशेष प्रकारको बुलफाइटिङ पनि समावेश छ।
लिस्बनले १९९४ मा युरोपियन सिटी अफ कल्चरको रूपमा र १९९८ मा एक्स्पो '९८ को आयोजकका रूपमा अन्तर्राष्ट्रिय ख्याति प्राप्त गर्यो। यी घटनाहरूले पोर्चुगलको निरन्तर आकर्षण र विश्व मञ्चमा भइरहेको विकासलाई उजागर गरे, जसमा भास्को दा गामा पुलको निर्माणजस्ता प्रमुख शहरी पुनर्निर्माण परियोजनाहरू समावेश थिए।
| राजधानी | लिस्बन (Lisbon) |
| क्षेत्रफल | ९२,२२५ वर्ग किलोमिटर |
| जनसंख्या | करिब १.०४ करोड (२०२४) |
| मुद्रा | युरो (€) (EUR) |
| धर्म | रोमन क्याथोलिक |
पोर्चुगल, आइबेरियन प्रायद्वीपको दक्षिणपश्चिम किनारामा अवस्थित, विविध भौगोलिक स्वरूप भएको देश हो, जसमा तटीय समथर भूभागदेखि एस्ट्रेला पर्वतसम्म समावेश छन्। यो देश ऐतिहासिक प्रान्तहरू मिन्हो, त्रास-ओस-मोन्तेस, बिएरा, एस्ट्रेमादुरा, आलेन्तेजो, र अल्गार्भमा विभाजित छ, जसमा प्रत्येक क्षेत्रका भिन्न भौगोलिक र जलवायु विशेषताहरू छन्। उत्तरी पोर्चुगल पहाड र उच्च भुभागले भरिएको छ, जबकि दक्षिणी भागमा कम उचाइ र भूमध्यसागरीय जलवायु पाइन्छ।
मुख्य नदीहरू—डुओरो, तागुस, र गुआडियाना—स्पेनबाट उत्पन्न भएर पोर्चुगल हुँदै एटलान्टिक महासागरमा बग्छन्, जसले गहिरा खोँच र उपत्यकाहरू निर्माण गरेका छन्। माटो प्रायः सुख्खा र बालुवा मिश्रित छ, जसले गर्दा व्यापक कृषि सम्भव छैन, तर जलोढ़ निक्षेप भएका वा सिँचाइ उपलब्ध क्षेत्रहरूमा खेती गरिन्छ।
पोर्चुगलको जलवायु उत्तरपश्चिममा एटलान्टिक प्रभावयुक्त छ, जहाँ मध्यम तापमान र उच्च वर्षा पाइन्छ, जबकि दक्षिणमा भूमध्यसागरीय जलवायु पाइन्छ, जसमा गर्मी याम गर्म र सुख्खा हुन्छ। यो विविध जलवायुले युरोपेली र भूमध्यसागरीय वनस्पतिको मिश्रणलाई समर्थन गर्छ, यद्यपि शताब्दीऔं मानवीय हस्तक्षेपका कारण वन क्षेत्रहरू उल्लेखनीय रूपमा घटेका छन्।
यहाँको जीवजन्तुमा युरोपेली र उत्तर अफ्रिकी प्रजातिहरू मिश्रित छन्, जसमा ब्वाँसो, लिन्क्स, र विभिन्न प्रजातिका चरा प्रमुख रूपमा पाइन्छन्। समुद्री जीवन विशेष रूपमा समृद्ध छ, जसमा सार्डिन माछा र विभिन्न क्रस्टेशियन (झिँगा, केकडा आदि) पोर्चुगलको लामो तटीय क्षेत्रमा प्रशस्त पाइन्छ।
जातीय रूपमा, पोर्चुगल मुख्य रूपमा पोर्चुगाली समुदायबाट बनेको छ, यद्यपि ब्राजिलियन, हान चिनियाँ, र पूर्व उपनिवेशहरूबाट आएका साना समुदायहरू पनि यहाँ बसोबास गर्छन्। पोर्चुगाली मुख्य भाषा हो, र रोमन क्याथोलिक धर्म प्रमुख छ, यद्यपि सहरी क्षेत्रमा धार्मिक अभ्यास केही घट्दै गएको छ। पोर्चुगलमा महत्वपूर्ण धार्मिक स्थलहरू छन्, जसमध्ये फातिमा धार्मिक तीर्थस्थल प्रमुख मानिन्छ।
पोर्चुगलको आर्थिक इतिहास एक नाटकीय परिवर्तनको प्रतिनिधित्व गर्दछ। आफ्नो उपनिवेशकालको चरम समयमा विश्वका सबैभन्दा धनी राष्ट्रमध्ये एक भए पनि, १९औं र २०औं शताब्दीमा पश्चिमी युरोपकै गरिब देशहरूमध्ये एक बन्न पुग्यो। यसको प्रमुख कारण उपनिवेशबाट आएको सम्पत्तिलाई आन्तरिक औद्योगिक पूर्वाधारमा लगानी नगर्नु थियो। १९७४ को क्रान्तिपछि, पोर्चुगलले आफ्नो अर्थतन्त्रलाई अफ्रिकी उपनिवेशहरूबाट अलग गर्दै युरोपतर्फ मोड्यो र १९८६ मा युरोपेली आर्थिक समुदाय (अहिलेको युरोपेली संघ) मा सम्मिलित भयो।
यस एकीकरणले दिगो आर्थिक वृद्धिलाई उत्प्रेरित गर्यो, जसले गर्दा अर्थतन्त्र सेवाक्षेत्र (कुल उत्पादनको तीन-पाँचौं भाग) तर्फ ढल्कियो, जबकि उत्पादन उद्योगको महत्वपूर्ण भूमिका रह्यो र कृषि क्षेत्रको योगदान ३% भन्दा कममा झर्यो। युरोपेली संघको सदस्यताले संरचनागत कोष, निजी पूँजी, र लगानी ल्यायो, जसले जीवनस्तर, आम्दानी, र रोजगारीलाई २१औं शताब्दीको सुरुवातसम्म माथि उठायो। तर, २००९ को युरोजोन ऋण संकटले पोर्चुगललाई गम्भीर रूपमा प्रभावित गर्यो, जसका कारण २०११ मा युरोपेली संघ र अन्तर्राष्ट्रिय मुद्राकोष (IMF) बाट €७८ अर्बको उद्धार सहायता प्राप्त गर्यो, जससँगै कडा बचत नीति लागू गरियो।
पोर्चुगलको कृषि क्षेत्र युरोपेली संघको औसतभन्दा पछाडि रहेको छ, मुख्यतः न्यून लगानी, न्यून यान्त्रीकरण, र टुक्रिएको भूमिसिस्टमका कारण। प्रमुख बालिहरूमा गहुँ, आलु, अंगूर (रक्सीका लागि), जैतून, र टमाटर पर्छन्, जसमा पोर्चुगल टमाटर पेस्ट र रक्सी (विशेष गरी पोर्ट र मदेरा) को प्रमुख निर्यातकर्ता हो। उत्तरी भागमा साना फार्महरू छन्, जबकि दक्षिणी भाग ऐतिहासिक रूपमा अल्पउत्पादक ठूला जग्गा (latifúndios) द्वारा प्रभुत्वमा थियो, जसलाई १९७४ पछि राष्ट्रियकरण गरी पुनर्वितरण गरियो, तर पछि निजी स्वामित्वमा फर्काइयो ताकि आधुनिकीकरणलाई प्रवर्द्धन गर्न सकियोस। भेंडा, सुँगुर, र गाईवस्तु जस्ता पशुपालन, साथै काठ व्यवसाय (कर्क, युकलिप्टस, र सल्ला) तथा माछा मार्ने उद्योग (सार्दिन, कॉड माछा, आदि) पनि अर्थतन्त्रमा योगदान गर्छन्, यद्यपि आन्तरिक माग पूरा गर्न आयात आवश्यक पर्छ।
पोर्चुगलको स्रोत क्षेत्रमा टंगस्टन, तामा जस्ता धातुहरू छन्, तर यो ऊर्जाका लागि (पेट्रोलियम, कोइला) धेरै हदसम्म आयातमा निर्भर रहन्छ। तर, जलविद्युत, वायु, र सौर्य ऊर्जाजस्ता नवीकरणीय स्रोतहरू विस्तार हुँदैछन्। निर्माण उद्योग लिस्बन, सेतुबल, र उत्तरी सहरहरू (जस्तै पोर्टो) मा केन्द्रित छ, जसमा गाडी निर्माणदेखि कपडा उत्पादनसम्मका उद्योगहरू छन्। सेवाक्षेत्र, विशेष गरी पर्यटन (लिस्बन, अल्गार्भे, डोउरो) अर्थतन्त्रको प्रमुख चालक हो, जसलाई आधुनिक बैंकिङ प्रणाली र युरोपेली संघका व्यापार साझेदारहरू (स्पेन, जर्मनी, आदि) को समर्थन प्राप्त छ। व्यापार घाटा जारी रहे पनि, आप्रवासीहरूको रेमिट्यान्स र पर्यटन आम्दानीले सन्तुलन कायम गर्न मद्दत गर्छ।
युरोपेली संघको वित्तीय सहयोगबाट पूर्वाधारहरूमा सुधार आएको छ, जसमा राजमार्ग, रेलमार्ग, र बन्दरगाहहरूको विकास समावेश छ। दूरसञ्चार क्षेत्रमा पनि प्रगति भएको छ, जसमा उच्च मोबाइल फोन प्रयोग दर देखिन्छ। समग्र रूपमा, पोर्चुगलको अर्थतन्त्रले युरोपेली संघमा सामेल भएपछि उल्लेखनीय आधुनिकीकरण गरेको छ, यद्यपि ऋण संकट र कृषि अक्षम्यताजस्ता चुनौतीहरू अझै बाँकी छन्।
पोर्चुगलको इतिहास प्रागैतिहासिक कालदेखि आधुनिक युगसम्म फैलिएको छ, जहाँ विभिन्न सांस्कृतिक र राजनीतिक प्रभावहरूले यसको रूपरेखा तय गरेका छन्। प्रा-रोमन पोर्चुगलमा टागुस उपत्यकामा नेआन्डरथल मानवका अवशेषहरू तथा मेसोलिथिक संस्कृतिहरू (५५०० ईसा पूर्व) फस्टाएका थिए। त्यसपछि, अन्डालुसियाबाट आएका नवपाषाण कालीन समाजहरूले कृषि र धातुकर्मको विकास गरे। पहिलो सहस्राब्दी ईसा पूर्वमा सेल्टिक जातिहरू आएर लौह युगका कास्त्रोस (किल्लाजस्ता बस्तीहरू) स्थापना गरे, जबकि फिनिसियन र कार्थेजियन व्यापारीहरूले दक्षिणी क्षेत्रमा प्रभाव छोडे।
रोमको विजय दोस्रो प्युनिक युद्ध (२१८–२०१ ईसा पूर्व) पछि सुरु भयो, जसमा लुसिटानिया (केन्द्रीय पोर्चुगल) ले विरियाथसको नेतृत्वमा १४० ईसा पूर्वसम्म प्रतिरोध गर्यो। रोमन शासनले पूर्वाधारहरू निर्माण गर्यो, इसाई धर्म (तेस्रो–चौथो शताब्दी) फैलायो, र बेजा तथा एवोरा जस्ता क्षेत्रहरूमा समृद्धि ल्यायो। ४०६ ईस्वीपछि जर्मानिक सुइबी जातिले उत्तरपश्चिम कब्जा गरे, तर ४६९ ईस्वीमा भिजिगोथहरूले तिनीहरूलाई अधीनमा ल्याए। भिजिगोथहरू ७११ ईस्वीसम्म शासन गरे, जब मुस्लिमहरूले अधिकांश इबेरियन प्रायद्वीपलाई नियन्त्रणमा लिए। यद्यपि, उत्तरपश्चिमी क्षेत्रमा ईसाई प्रतिरोध जारी रह्यो, जसले ८६८ ईस्वीमा पोर्तुकाले काउन्टीको स्थापना गर्यो।
यो काउन्टी अफोंसो हेनरिक्स (अफोंसो-पहिलो) को नेतृत्वमा पोर्चुगलको अधिराज्यमा परिणत भयो, जसले ११३९ मा स्वतन्त्रता घोषणा गरे र ११७९ मा रोमन पोपबाट मान्यता प्राप्त गरे। रेकोन्क्विस्टा (ईसाई पुनरुत्थान), क्रुसेडरहरूको सहयोगमा, ११४७ सम्म टागुस नदीको सीमा सुरक्षित गरियो। पछि, सान्चो-पहिलो र अफोंसो-तेस्रो जस्ता राजाहरूले दक्षिणतर्फ विस्तार गर्दै १२५० मा अल्गार्भे विजय पूरा गरे।
१३८५ मा अल्जुबरोता युद्धमा जोआँ I को विजयपछि अविज राजवंश स्थापित भयो, जसले कास्टिलबाट स्वतन्त्रता सुनिश्चित गर्दै इङ्गल्याण्डसँग विन्डसर सन्धि (१३८६) कायम गर्यो। १५औं शताब्दीमा हेनरी द नेभिगेटरको नेतृत्वमा पोर्चुगलले अन्वेषणको सुनौलो युग सुरु गर्यो। सेउटा (१४१५) कब्जाबाट सुरु भएको यो अभियानले अफ्रिकासम्म पुग्दै वास्को द गामाले १४९७–९९ मा भारतसम्म मार्ग खोल्यो, जबकि १५०० मा क्याब्रालले ब्राजिल दाबी गरे। यस उपनिवेश साम्राज्यले पोर्चुगललाई समृद्ध बनायो, तर म्यानुएल-पहिलो (१४९५–१५२१) को शासनकालमा यहूदीहरूको निर्वासन भयो। जोआँ-तेस्रो (१५२१–५७) ले स्पेनी प्रभाव स्वीकार्दै इन्क्विजिसन (धार्मिक न्यायालय) स्थापना गरे।
मध्ययुगीन पोर्चुगलमा, उत्तरमा सामन्ती अभिजात वर्गले विशाल खेतहरू सञ्चालन गर्थे, जहाँ सर्फहरूले काम गर्थे। दक्षिणी क्षेत्रहरू रेकोन्क्विस्टा पछि सिस्टेरसियन भिक्षुहरू र कोन्सेल्होस (स्वायत्त नगरहरू) द्वारा पुनःबसाइँ गरियो। अविज वंशले पुराना सामन्तहरूबाट शक्ति हटाउँदै नयाँ प्रशासनिक वर्गलाई अघि बढायो। सन् १२५४ मा सामान्य नागरिकहरूलाई कोर्टेस (संसद) मा भाग लिन दिइयो। व्यापार विस्तार भए तापनि, पोर्चुगल आयातमा निर्भर नै रह्यो।
१५८०–१६४० को स्पेनी शासन (फिलिप द्रोस्रो अन्तर्गत) ले पोर्चुगलको व्यापार बिथोल्यो, जसको प्रतिक्रिया स्वरूप १६४० मा ब्रागान्सा राजवंशका जोआँ-चौथौले स्वतन्त्रता पुनर्स्थापित गरे, यद्यपि डचहरूसँगको उपनिवेशीय संघर्षले केही क्षेत्र गुम्न पुगे। १८औं शताब्दीमा ब्राजिलको सुनले अर्थतन्त्रलाई बलियो बनायो, जबकि पम्बालको सुधारवादी निरंकुशताले व्यापार आधुनिकीकरण गर्यो, तर यो अभिजात वर्ग र जेसुइटहरूसँग टकरायो।
नेपोलियन आक्रमणहरू (१८०७–१४) ले पोर्चुगललाई तहसनहस गर्यो, जसका कारण राजपरिवार ब्राजिल भाग्न बाध्य भयो। ब्राजिलले १८२२ मा स्वतन्त्रता प्राप्त गर्यो।
१९औं शताब्दीमा संवैधानिक संघर्ष चर्कियो। १८२० को क्रान्तिले जोआँ-छैटौलाई उदार चार्टर स्वीकार गर्न बाध्य गरायो, तर दुई भाइहरूको युद्ध (१८२८–३४) पछि मारिया-द्रोस्रोको शासन स्थिर भयो। आर्थिक मन्दी कायमै रह्यो, जबकि पोर्चुगलले अफ्रिकी उपनिवेशहरूमा ध्यान केन्द्रित गर्यो। १८९० मा बेलायतको अल्टिमेटमले यसको विस्तारवादी योजना विफल बनायो।
राजतन्त्र १९१० को गणतान्त्रिक क्रान्तिबाट अन्त्य भयो, जसले अस्थिर पहिलो गणतन्त्र (१९१०–२६) को सुरुवात गर्यो, जुन राजनीतिक विभाजन र युद्ध ऋणले जर्जर बनायो। १९३२ मा सालाजारको अधिनायकवादी नयाँ राज्य (Estado Novo) व्यवस्था आयो, जसले आर्थिक स्थायित्व ल्यायो तर उपनिवेशहरू गुमाउने इच्छुक थिएन। पोर्चुगलले भारत (१९६१) गुमायो र १९७४ सम्म अफ्रिकी उपनिवेश युद्ध लडिरह्यो।
१९७४ को कार्नेसन क्रान्ति ले लोकतन्त्र पुनर्स्थापित गर्यो। त्यसपछि, पोर्चुगलले समाजवादी नीतिहरू अवलम्बन गर्दै १९८६ मा युरोपेली संघमा प्रवेश गर्यो। तर, आर्थिक संकटहरू आइरहे, विशेष गरी २०११ मा €७८ अर्बको उद्धार सहायता लिन बाध्य बनायो। तथापि, २०१६ सम्म विभिन्न सरकारहरू मार्फत स्थायित्व कायम गर्दै अघि बढ्यो।
पोर्चुगाली संस्कृति प्रागैतिहासिक कालदेखि रोमन र मौरिश आक्रमणसम्मको समृद्ध इतिहासमा गहिरो रूपमा जरा गाडेको छ। यसको पुरातात्विक सम्पदामा एस्कोरालका गुफा चित्रहरू, कोनिम्ब्रिगा नामक रोमन सहर, एवोराको डायनाको मन्दिर, र दक्षिणी सहरहरू ओल्हाओ तथा टाभिरामा रहेका मौरिश वास्तुकलाहरू सामेल छन्। फ्लेमिश, फ्रेन्च, इटालियन, र एसियाली कलात्मक परम्पराहरूबाट प्रभावित—फर्डिनान्ड म्यागेलन, भास्को द गामा, र बार्थोलोमिउ डायस जस्ता अन्वेषकहरूको योगदानद्वारा समृद्ध—पोर्चुगलले आफ्नो सम्पदा संरक्षित राख्न महत्वपूर्ण पहलहरू गरेको छ। यिनै प्रयासहरूले एवोरा, सिन्त्रा, पोर्टो, र आङ्ग्रा दो हेरोइस्मोलाई युनेस्को विश्व सम्पदा सूचीमा समावेश गराएको छ।
दैनिक जीवन परम्परा र आधुनिकताको मिश्रण हो। स्पेनको जस्तो क्षेत्रीय विभाजन त्यति नभए तापनि, पोर्चुगलको भौगोलिक विविधताले जीवनशैलीलाई प्रभाव पार्छ, जहाँ सहरी विस्तार ग्रामीण जनसंख्याको गिरावटसँग टकराउँछ। लोक परम्पराहरू जीवित छन्, जहाँ गाउँहरूमा भेला हुने नाचघरहरूमा वीरा र चुला जस्ता स्थानीय नृत्यहरू प्रस्तुत गरिन्छन्। यी नृत्यहरू एकोर्डियन, ब्यागपाइप, र पोर्चुगाली गिटारले साथ दिने गर्छ, जसमा फादो नामक आत्मीय संगीत वादन गरिन्छ, जुन साउदादे (विछोड वा स्मृतिको भावना) झल्काउँछ। पारम्परिक पोशाकहरू, जस्तै मिन्हो क्षेत्रका रंगीचंगी टोपी वा अलेन्टेजोका गाईवस्तु पालकहरूको लुगा, चाडपर्वहरूमा अझै पनि प्रयोग गरिन्छ। ग्रामीण जीवनमा परम्परागत उपकरणहरू र शोक संस्कारहरू कायम छन्। खानपानमा स्थानीय स्रोतहरूको झल्को पाइन्छ—बकाल्हाउ (सुकुटी माछा) राष्ट्रिय आहार हो, जबकि कटाप्लाना स्ट्यु, अलेन्टेजो क्षेत्रको सुँगुरको मासु, र मौरिश प्रभावबाट विकसित विभिन्न प्रकारका पाउरोटी तथा मिठाइहरू लोकप्रिय छन्। पोर्ट वाइन र विन्हो भेर्दे प्रतीकात्मक पेयहरू हुन्, जुन मेलाहरू र धार्मिक चाडपर्वहरूमा, जस्तै फातिमाको तिर्थयात्रा वा सबै सन्तहरूको दिवसमा उपभोग गरिन्छ।
कला साहित्य, वास्तुकला, र दृश्य माध्यमहरूमा समृद्ध छ। १२औं शताब्दीमा जन्मिएको पोर्चुगाली साहित्य, ओस लुजिआदस कृतिका लेखक क्यामोएस तथा आधुनिकतावादी फर्नान्डो पेसोआबाट उत्कर्षमा पुग्यो। यसले यथार्थवादमार्फत एस्सा दे केईरोस जस्ता लेखकहरूलाई जन्म दियो र १९७४ पछि जोसे सारामागो जस्ता लेखकहरूसम्म पुग्यो, जसले १९९८ मा नोबेल पुरस्कार जिते। वास्तुकलामा मध्ययुगीन किल्लाहरू, मनुएलीन शैलीका उत्कृष्ट नमूना जस्तै जेरोनिमोस मठ, र आधुनिक डिजाइनेर सिजा भिएइराको कृतिहरू समेटिन्छन्। दृश्य कलामा गोथिक समाधिस्थलहरू, फ्लेमिश प्रभावयुक्त धार्मिक चित्रकला, तथा आधुनिक कलाकार भिएइरा दा सिल्भाका चित्रहरू प्रमुख छन्, जबकि अजुलेजो (चित्रित टाइल) ले ऐतिहासिक भवनहरू सुशोभित गर्छ।
संगीत मध्ययुगीन भजनहरूदेखि आधुनिक फादो गायिका मारिजा जस्ता कलाकारहरूसम्म फराकिलो दायरा समेट्छ, जसलाई अर्केस्ट्राहरू र गुल्केनकियान जस्ता सांस्कृतिक प्रतिष्ठानहरूले समर्थन गर्छन्। नाटक र चलचित्र क्षेत्रमा मनोएल दे ओलिभेइरा जस्ता हस्तीहरू उभिएका छन्, जबकि लिस्बनको गुल्केनकियान संग्रहालय र पोर्टोको सोआरेस दो रेइस संग्रहालयले पोर्चुगलको सांस्कृतिक सम्पदालाई संरक्षण गर्दै आएका छन्, जहाँ प्राचीन पुस्तकालयहरू आधुनिक कला केन्द्रहरूसँग घुलमिल भएका छन्।
ज्योतिष विवरण लोड हुँदैछ...
राशिफल लोड हुँदैछ...
काठमाडौं । सरकारले सार्वजनिक सवारीसाधनको नयाँ दर्ता रोकेको दुई महिना बितिसक्दा पनि खुलाउने छाँटकाँट नदेखाएपछि अटोमोबाइल र यातायात व्यवसायी अन्योलमा परेका छन्। गत जेठ ७ गतेदेखि देशभर सार्वजनिक सवारीको दर्ता स्थगित गरिएको छ, जसका कारण आगामी दसैँ–तिहारका लागि आवश्यक नयाँ बस र ट्रकको बजारमा अभाव हुन सक्ने देखिएको छ।सामान्यतया विदेशबाट
