मोहन निरौला
मोहन निरौला नेपाली चलचित्र उद्योगमा बहुआयामिक कलाकारका रूपमा चिनिन्छन्। उनी सानै उमेरदेखि कलात्मक तथा साहित्यिक गतिविधिप्रति आकर्षित थिए। समाजका विविध पक्षहरू, मानवीय पीडा र खुशी, अनि देशभक्तिपूर्ण भावनाले उनलाई कहिल्यै बेवास्ता गरेन। यसै कारण उनले आफ्नो करियरको सुरुवात पत्रकारिताबाट गरे, जहाँ उनले समाजका वास्तविकता, मान्छेको संघर्ष र जीवनका कथाहरू उजागर गर्ने काम गरे। पत्रकारिताले उनलाई अभिव्यक्ति र संचारमा निपूर्ण बनायो, जुन गुणले पछि उनको अभिनय र निर्देशनमा ठूलो मद्दत पुर्यायो।
तर पत्रकारितामा सीमित रहन उनले चाहेन्। सृजनात्मक उत्साह र अभिनयप्रतिको झुकावले उनलाई चलचित्र क्षेत्रमा डोर्यायो। उनले आफ्नो पहिलो अभिनय यात्रा जनmभूमि बाट सुरु गरे, जुन १९९५ मा रिलिज भएको थियो। यो चलचित्रमा शिव श्रेष्ठ, मौसमी मल्ल, सरोज खनाल र विपना थापा जस्ता त्यतिबेलाका चर्चित कलाकारहरू पनि सहभागी थिए। नयाँ कलाकारका रूपमा उनको लागि यो ठूलो अवसर मात्र होइन, चुनौतीपूर्ण भूमिकासमेत थियो। तर, मोहनले आफ्नो अभिनय र स्वाभाविक प्रस्तुतिले दर्शकको ध्यान ताने।
यस प्रारम्भिक यात्राले उनलाई नेपाली चलचित्र क्षेत्रमा बलियो आधार दियो। जनमभूमि को सफलताले उनले आफ्नो पहिचान निर्माण मात्र गरेनन्, उनको सृजनात्मक प्रतिभा र बहुआयामिक रुचिको पनि परिचय गरायो। यसरी मोहन निरौला पत्रकारिताबाट अभिनयमा र त्यहाँबाट निर्देशनसम्म पुगेका कलाकार हुन्, जसले आफ्नो करियरको पहिलो चरणमै धेरै दर्शकको मन जिते।
मोहन निरौलाको अभिनय यात्रा चार दशकभन्दा लामो छ, जसमा उनले विभिन्न भूमिकाहरू निर्वाह गरेका छन्। उनले मुख्य पात्रदेखि सहायक पात्रसम्म, हास्य भूमिकादेखि गम्भीर र भावनात्मक चरित्रसम्म सबैमा समान सफलता प्राप्त गरेका छन्। उनका चलचित्रहरूमा सन्तान (१९८७), गोपिकृष्ण (१९९२), सारथि (२००३), भूलभुलैया (२०१५), म यस्तो गीत गाउँछु (२०१७) प्रमुख मानिन्छन्। यी चलचित्रहरूले मोहनलाई नेपाली दर्शकमाझ बहुआयामिक कलाकारका रूपमा चिनाए।
उनको अभिनय शैली प्राकृतिक र जीवन्त छ। उनले प्रत्येक भूमिकालाई भित्रैदेखि आत्मसात् गर्ने क्षमता राख्छन्। भावनात्मक दृश्यमा दर्शकको आँखा रसाउने, हास्य दृश्यमा दर्शकलाई हसाउने, वा नाटकीय क्षणमा सस्पेन्स सिर्जना गर्ने उनको क्षमता असाधारण छ। उनी हरेक पात्रलाई वास्तविक जीवनको जस्तो बनाउँछन्, जसले गर्दा दर्शक पात्रसँग सजिलै जोडिन्छन्।
मोहन निरौला आफ्नो पेशागत शिस्तका कारण पनि चर्चित छन्। उनले विभिन्न पुस्ताका निर्देशक र कलाकारसँग सहजतापूर्वक काम गरेका छन्। यसले उनलाई उद्योगमा भरोसायोग्य र पेशागत रूपमा सक्षम कलाकारको रूपमा स्थापित गराएको छ। उनका भूमिकाहरूले नयाँ पुस्ताका कलाकारलाई सिक्ने र प्रेरित हुने अवसर पनि दिएका छन्। यसरी उनको अभिनय यात्राले नेपाली चलचित्र इतिहासमा महत्वपूर्ण अध्याय थपेको छ।
मोहन निरौला केवल अभिनेता मात्र होइन, निर्देशकको रूपमा पनि उत्तिकै सफल छन्। उनले निर्देशन गरेका चलचित्रहरू पुकार (१९९४), जनmभूमि (१९९५), हिमालमा आगो (२००६) जस्ता हुन्। यी चलचित्रहरूले सामाजिक यथार्थ, देशभक्तिपूर्ण भावना र मानवीय संवेदनालाई केन्द्रमा राखेका छन्। निर्देशकको रूपमा उनले कथावस्तु चयनदेखि प्रस्तुतीकरणसम्ममा विशेष ध्यान दिएका छन्।
लेखनमा पनि मोहन निरौला सक्रिय छन्। उनले पटकथा र संवाद लेखेर चलचित्रलाई गहिराइ दिएका छन्। उनका लेखनहरू सरल तर गहिरा हुन्छन्, जसमा भावनात्मक स्पर्श मिसिएको हुन्छ। संतराश (२०१४) मा उनले कथानक, संवाद र निर्देशनलाई समन्वय गर्दै चलचित्रलाई सफल बनाएका थिए। उनका पटकथाहरूमा सामाजिक चेतना, पारिवारिक मूल्य र व्यक्तिगत संघर्षको समावेश हुने गर्छ।
नयाँ प्रतिभा प्रोत्साहन गर्ने उनको दृष्टिकोण पनि उल्लेखनीय छ। निर्देशकको रूपमा उनले कलाकारलाई आफ्नो क्षमताअनुसार मौका दिने, नयाँ शैलीमा काम गर्ने अवसर दिने र उनीहरूको अभिनयलाई परिष्कृत गर्ने प्रयास गरेका छन्। यसले उनलाई केवल निर्देशक मात्र नभई प्रशिक्षक र मार्गदर्शकको रूपमा पनि स्थापित गरेको छ।
मोहन निरौला गीतकारको रूपमा पनि परिचित छन्। उनले जनमभूमि (१९९५), हिरो (२०००), संतराश (२०१४) मा गीत लेखेका छन्। उनका गीतहरूले चलचित्रको कथा र भावनालाई अझ प्रष्ट पार्ने काम गरेका छन्। गीत लेख्दा उनले सरल शब्द चयन गर्ने र संगीतसँग मेल खाने शैली अपनाउने गर्छन्।
उनका गीतहरूमा प्रेम, सामाजिक चेतना, देशभक्ति र मानवीय संवेदनाको मिश्रण पाइन्छ। उदाहरणका लागि, जनmभूमि मा उनले लेखेका गीतहरूले देशप्रेमको भावना बलियो बनाएको छ। यसरी उनका शब्दहरूले चलचित्रलाई थप प्रभावकारी बनाएको छ।
गीत लेखनमा उनको रुचिले उनलाई अन्य कलाकारहरूबाट फरक बनाएको छ। गीतले चलचित्रमा मात्र भावनात्मक उचाइ थप्दैन, दर्शकको मनमा स्थायी छाप पनि छोड्छ। यसरी मोहन निरौलाले संगीत र गीत लेखनमार्फत पनि नेपाली चलचित्रमा महत्त्वपूर्ण योगदान दिएका छन्।
मोहन निरौला प्राविधिक क्षेत्रमा पनि सक्रिय छन्। उनले सारथि (२००३), हिमालमा आगो (२००६), संतराश (२०१४) मा उत्पादन डिजाइनरको रूपमा काम गरेका छन्। चलचित्रलाई दृश्यात्मक रूपमा आकर्षक र कथा अनुसार प्रस्तुत गर्न उत्पादन डिजाइनको ठूलो भूमिका हुन्छ। मोहनले यस पक्षलाई उत्कृष्ट रूपमा निभाएका छन्।
उनले छायांकनमा पनि योगदान दिएका छन्। जनमभूमि (२०१६) मा उनले छायांकनमा काम गरेका थिए। छायांकनले चलचित्रको भाव र वातावरणलाई प्रस्ट पार्छ, जसलाई उनले अत्यन्तै ध्यानपूर्वक प्रस्तुत गरेका छन्।
सहायक निर्देशकको रूपमा काम गर्दा उनले सम्पूर्ण निर्माण प्रक्रियामा अनुभव प्राप्त गरे। यसले उनलाई प्राविधिक पक्षमा निपूर्ण बनायो। यसरी मोहन निरौलाले प्राविधिक योगदानमार्फत पनि नेपाली चलचित्र उद्योगलाई गुणस्तरीय बनाउन सहयोग पुर्याएका छन्।
समग्रमा मोहन निरौला नेपाली चलचित्र उद्योगका लागि प्रेरणास्रोत हुन्। उनले पत्रकारिता, अभिनय, निर्देशन, लेखन, गीत लेखन र प्राविधिक योगदानमार्फत बहुआयामिक उपलब्धि हासिल गरेका छन्। यसले उनलाई नेपाली चलचित्र इतिहासमा विशेष स्थान दिलाएको छ।
उनका चलचित्रहरूले मनोरञ्जन मात्र दिएका छैनन्, सामाजिक चेतना पनि फैलाएका छन्। उनले चलचित्रमार्फत समाजका वास्तविकता, मानवीय संवेदना र सांस्कृतिक मूल्यलाई उजागर गरेका छन्। यसले दर्शकलाई सोच्न र भावनात्मक रूपमा जोडिन प्रेरित गरेको छ।
नयाँ पुस्ताका कलाकार, लेखक र प्राविधिकका लागि मोहन निरौलाको यात्रा मार्गदर्शक छ। उनको सिर्जनशीलता र निरन्तरता नेपाली चलचित्र उद्योगलाई अझै अगाडि बढाउने खम्बा बन्ने निश्चित छ। यसरी मोहन निरौला सच्चा अर्थमा बहुआयामिक कलाकार हुन्।
| चलचित्र | वर्ष | काम / भूमिका |
|---|---|---|
| महाभोज | 2025 | अभिनेता |
| पुजार सार्की | 2024 | अभिनेता |
| महाजात्रा | 2024 | अभिनेता |
| अध्यक्ष | - | अभिनेता |
| ब्वाइफ्रेन्ड | 2018 | अभिनेता |
| बटरफ्लाइ | 2018 | अभिनेता |
| म यस्तो गीत गाउँछु | 2017 | अभिनेता |
| अनुराग | 2016 | अभिनेता |
| जनmभूमि | 2016 | अभिनेता |
| रिफ्युजी | 2016 | अभिनेता |
| भूलभुलैया | 2015 | अभिनेता |
| अलविदा | 2015 | अभिनेता |
| संत्रास | 2014 | अभिनेता |
| मेघा | 2014 | अभिनेता |
| ग्याम्बलर | 2013 | अभिनेता |
| हमेशा | 2013 | अभिनेता |
| दि प्लान | 2012 | अभिनेता |
| रावण | 2012 | अभिनेता |
| कसले चोरी मेरो मान | 2010 | अभिनेता |
| अपा सखा | 2009 | अभिनेता |
| जीवन मृत्यु | 2008 | अभिनेता |
| हिमालमा आगो | 2006 | अभिनेता |
| अजम्बरी नाता | 2005 | अभिनेता |
| सारथि | 2003 | अभिनेता |
| आफ्नोपन | 2003 | अभिनेता |
| नाम के हो? | 2002 | अभिनेता |
| सहर | 2001 | अभिनेता |
| चाहन्छु म तिमीलाई नै | 2001 | अभिनेता |
| विषालु | 1997 | अभिनेता |
| चुनौति | 1996 | अभिनेता |
| जनmभूमि | 1995 | अभिनेता |
| भीष्म प्रतिज्ञा | 1995 | अभिनेता |
| सरस्वती | 1995 | अभिनेता |
| नाता | 1994 | अभिनेता |
| गोपिकृष्ण | 1992 | अभिनेता |
| कसम | 1992 | अभिनेता |
| सम्पत्ति | 1991 | अभिनेता |
| युगदेखि युगसम्म | 1991 | अभिनेता |
| फेरि भेटौला | 1990 | अभिनेता |
| पिराती | 1990 | अभिनेता |
| तिलहरी | 1989 | अभिनेता |
| अन्याय | 1989 | अभिनेता |
| बेहुली | 1989 | अभिनेता |
| भुमरी | 1989 | अभिनेता |
| सन्तान | 1987 | अभिनेता |
| आदर्श नारी | 1984 | अभिनेता |
| चिठ्ठी | - | अभिनेता |
| श्री बुकरो : द होम कलिङ | - | अभिनेता |
| योगमाया | - | अभिनेता |
| जनmभूमि | 2016 | निर्देशक |
| हिमालमा आगो | 2006 | निर्देशक |
| जनmभूमि | 1995 | निर्देशक |
| पुकार | 1994 | निर्देशक |
| संत्रास | 2014 | पटकथा / लेखन |
| हिमालमा आगो | 2006 | पटकथा / लेखन |
| सारथि | 2003 | पटकथा / लेखन |
| बेइमानी | 2001 | पटकथा / लेखन |
| यो मायाले लाउन सतायो | 1997 | पटकथा / लेखन |
| जनmभूमि | 1995 | पटकथा / लेखन |
| पुकार | 1994 | पटकथा / लेखन |
| प्रियसी | 1993 | पटकथा / लेखन |
| संत्रास | 2014 | गीतकार |
| हिरो | 2000 | गीतकार |
| जनmभूमि | 1995 | गीतकार |
| संत्रास | 2014 | प्राविधिक योगदान |
| हिमालमा आगो | 2006 | प्राविधिक योगदान |
| सारथि | 2003 | प्राविधिक योगदान |
| बेइमानी | 2001 | प्राविधिक योगदान |
| यो मायाले लाउन सतायो | 1997 | प्राविधिक योगदान |
| आमा | 1996 | प्राविधिक योगदान |
| जनmभूमि | 1995 | प्राविधिक योगदान |
| पुकार | 1994 | प्राविधिक योगदान |
| प्रियसी | 1993 | प्राविधिक योगदान |
| गोपिकृष्ण | 1992 | प्राविधिक योगदान |
| कसम | 1992 | प्राविधिक योगदान |
| सम्पत्ति | 1991 | प्राविधिक योगदान |
| युगदेखि युगसम्म | 1991 | प्राविधिक योगदान |
| फेरि भेटौला | 1990 | प्राविधिक योगदान |
| तिलहरी | 1989 | प्राविधिक योगदान |
ज्योतिष विवरण लोड हुँदैछ...
राशिफल लोड हुँदैछ...
काठमाडौं । सुदूरपश्चिम प्रदेश दूध उत्पादनमा आत्मनिर्भरतातर्फ उन्मुख भए पनि उत्पादित दूधको ठूलो हिस्सा अझै औपचारिक बजार प्रणालीमा जोडिन सकेको छैन। प्रदेश दुग्ध विकास बोर्डका अनुसार सुदूरपश्चिममा वार्षिक ३ लाख ५६ हजार मेट्रिक टनभन्दा बढी दूध उत्पादन हुने गरेको छ, जसमा कैलाली र कञ्चनपुरको योगदान ५२ प्रतिशत छ।तथ्याङ्कअनुसार प्रदेशमा दैनिक
