मिथिला शर्माले आफ्नो करियरमा कहिल्यै मात्रिक लोकप्रियता खोजेनन्, बरु भूमिकाको गहिराइमा जोड दिनुभयो। त्यसैले उहाँलाई "चरित्र अभिनेत्री" को रूपमा चिनिन्छ। सामान्यतया नेपाली चलचित्रमा महिला कलाकारहरूलाई नायिकाको रूपमा मात्र देखाइने परम्परा थियो, तर मिथिला शर्माले त्यो परम्परा तोडेर आमा, बहिनी, शिक्षिका, गाउँकी महिला, संघर्षशील पात्र आदि भूमिकाहरूमा जीवन्त अभिनय गर्नुभयो।
उहाँका चर्चित चलचित्रहरू मध्ये "मुकुन्दो" (१९९९) ले उहाँलाई अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा चिनायो। "सुख दुःख" (२००४) ले समाजका आम मानिसका पीडा र संघर्षलाई मार्मिक ढंगले प्रस्तुत गर्दा उहाँको अभिनयले थप प्रभाव पार्यो। "मुनामदन" (२००३) र "बसाई" (२००६) ले भने साहित्य र यथार्थलाई पर्दामा उतार्दा उहाँको संवेदनशील अभिनयलाई प्रशंसा गरिएको छ।
यसरी उहाँको अभिनय यात्रा केवल मनोरञ्जन सीमित नभई समाजशास्त्रीय र सांस्कृतिक दृष्टिले पनि महत्त्वपूर्ण रह्यो। हरेक भूमिकामा उहाँले जीवनको यथार्थ भोगाइलाई प्रतिबिम्बित गर्नुभयो। यसैले उहाँलाई नेपाली चलचित्र क्षेत्रमा दर्शक र समीक्षक दुवैको सम्मान प्राप्त भयो।