कृष्ण मलेसियाबाट आफ्नो गाउँ कागबेनी फर्किन्छन्। उनी लामो समयपछि आफ्नो बालसखा रमेशलाई भेट्न जान्छन्, जसले गाउँमै सानो मदिरा व्यवसाय चलाइरहेका हुन्छन्। रमेशलाई भेटेपछि, कृष्णले उनलाई सल्लाह दिन्छन् कि यदि उनले आफ्नो मदिरालाई गाउँभन्दा बाहिर, शहरमा बेच्न लगे भने त्यसबाट अझ बढी नाफा कमाउन सकिन्छ। रमेश यस विषयमा सहमत हुन्छन् र भन्छन् कि उनी छिट्टै छिमेकी गाउँ मार्फा जाँदैछन्। यसबारे थाहा पाएपछि, कृष्ण पनि रमेशसँगै जाने निर्णय गर्छन्, किनभने उनलाई आफ्नी काकी आमो भेट्न जाने मन थियो।
मार्फा जाने बाटोमा, रात परेपछि उनीहरू एउटा गुफामा बास बस्न थाल्छन्। जब उनीहरू आराम गरिरहेका हुन्छन्, त्यहाँ अचानक एक रहस्यमयी साधु देखापर्छ। साधु थकित र भोकाएको देखिन्छ। कृष्ण आफ्नो साथमा रहेको कम्बल, जुन उनले आफ्नी काकी आमोलाई दिन ल्याएका थिए, साधुलाई दिन्छन्। त्यसको बदलामा, साधुले कृष्णलाई एउटा बाँदरको हात दिन्छन्। साधुले बाँदरको हातलाई जादुई भनी वर्णन गर्छन्। उनी भन्छन् कि यसले यसको मालिकको इच्छा पूरा गर्न सक्छ, तर यदि यो हात अरूले प्रयोग गरेमा ठुलो विपत्ति निम्तिन सक्छ। साधुको चेतावनी सुनेर उनीहरू केही अचम्मित भए तापनि, बाँदरको हातलाई साथमा लिएर उनीहरू आफ्नो यात्रा जारी राख्छन्।
मार्फाबाट फर्किंदै गर्दा, उनीहरूको भेट पेमासँग हुन्छ। पेमासँग कुरा गर्दै गर्दा, कृष्णले आफ्नो विवाहको तयारी भइरहेको केटीको फोटो देखाउँछन्। पेमाले फोटोमा रहेकी केटीको नाम तारा हो भनी बताउँछिन् र थप्छिन् कि तारालाई अरू कसैले पनि विवाह गर्न चाहिरहेको छ। यो कुराले रमेशलाई अलिकति अस्थिर बनाउँछ।
त्यस रात, रमेशको निद्रा खुल्छ। आफ्नो मनमा लुकेको ईर्ष्या र चाहनाका कारण, उनी चुपचाप उठेर कृष्णसँग रहेको बाँदरको हात उठाउँछन्। रमेशले तारालाई पाउने इच्छा गर्दछ। केही समयपछि, जब कृष्णले उक्त बाँदरको हात उठाउँछन्, उनी आफ्नो सन्तुलन गुमाउँछन् र भीरबाट तल खस्छन्। रमेशले उनलाई बचाउन डोरी प्रयोग गर्ने धेरै प्रयास गर्दछन्, तर अन्ततः कृष्ण तल झर्छन्।
कथा नौ वर्षपछि अघि बढ्छ। रमेश अब तारासँग विवाह गरेका हुन्छन्, र उनीहरूको सानो परिवारमा छोराको आगमन भएको हुन्छ, जसको नाम बर्दान राखिएको छ। रमेश र ताराको व्यापार फस्टाएको छ, र उनीहरू आर्थिक रूपमा सम्पन्न देखिन्छन्।
तर, एक दिन रमेशलाई अप्रत्याशित रूपमा कृष्ण भेट्न आउँछन्। कृष्ण, जो नौ वर्षअघि भीरबाट खसेर बेपत्ता भएका थिए, जिउँदो देखिन्छन्। त्यो रात, ठूलो आँधी र वर्षा हुन्छ, जसले रमेशको स्याउको फसल नष्ट गर्छ। रमेश यसबाट चिन्तित हुन्छन् कि उनी ग्राहकलाई स्याउ आपूर्ति गर्न असमर्थ हुनेछन्।
घरको बिग्रँदो अवस्था देखेर, तारा पनि निराश हुन्छिन्। यसैबेला, उनले बाँदरको हातलाई प्रयोग गर्ने निर्णय गर्छिन्। उनले आफ्नो परिवारको समस्याहरू हल गर्न इच्छा प्रकट गर्छिन्। तर भोलिपल्ट, उनीहरूको छोरा बर्दान ट्र्याक्टरले किचेर मर्छ। यो घटनाले रमेश र तारालाई गहिरो शोकमा डुबाउँछ। तर, ट्र्याक्टर मालिकले क्षतिपूर्ति स्वरूप १,५०,००० दिन्छ। यो पैसाले रमेशलाई आफ्नो व्यापार बचाउन सहयोग पुर्याउँछ।
यद्यपि, ताराको मन बर्दानलाई सम्झेर कहिल्यै शान्त हुँदैन। एक रात, सुत्नुअघि उनले बाँदरको हात उठाउँछिन् र आफ्नो छोरालाई फर्काउन इच्छा व्यक्त गर्छिन्। अचानक, ढोकामा कसैले जोडले टकटक गरेको आवाज आउँछ। रमेशले तारालाई रोक्न कोशिस गर्छन् र बाँदरको हात आफ्नो नियन्त्रणमा लिन्छन्। उनले चाँडै अर्को इच्छा व्यक्त गर्दै भन्छन् कि उनीहरू आफ्नो छोरा फर्काउन चाहँदैनन्। जब तारा ढोका खोल्छिन्, त्यहाँ कोही हुँदैन।
रमेश यस घटनाबाट गहिरो शिक्षा लिन्छन्। उनी बाँदरको हातलाई सधैंका लागि हटाउने निर्णय गर्छन्। अन्तिमपटक, उनले यसलाई कहिल्यै प्रयोग नगर्ने इच्छा गर्छन्। तर, त्यही बेला बर्दान, जो फेरि जीवित देखिन्छ, उक्त हात उठाउँछन्। एक झिल्काको चमकसँगै बर्दान र बाँदरको हात दुवै गायब हुन्छन्।