काठमाडौँ
पाँच सय वर्षअघि इटालीमा केही महिला फेसन आइकनहरूले आफ्नो भव्य र स्टाइलिश पहिरनमार्फत राजनीतिक र सामाजिक प्रभाव हासिल गरेका थिए। पुनर्जागरणकालीन इटालीमा कला र सौन्दर्यको उच्च महत्व थियो, र ती महिलाहरू “इट गर्ल” भनेर चिनिन्थे। उनीहरूको फेसनले केवल सौन्दर्य प्रदर्शन मात्र नभई कूटनीतिक प्रभाव पनि राख्थ्यो।
फ्लोरेन्सकी सिमोनेट्टा भेस्पुच्ची ती समयकी चर्चित सुन्दरी थिइन्। उनको सुन्दरता र व्यक्तित्वले शहरभरका मानिसहरूलाई मोहित पार्थ्यो। उनी विभिन्न कलाकारहरूको प्रेरणा बनिन्, जसमध्ये सान्द्रो बोट्टिचेली प्रमुख थिए, जसले उनलाई आफ्नो केही प्रसिद्ध चित्रहरूको प्रेरणा मान्थे।
इसाबेला डी’एस्टे, मान्तुआकी मार्क्विस फ्रान्सेस्को द्वितीयको पत्नी, पुनर्जागरण इटालीकी अर्को प्रभावशाली महिला थिइन्। उनी आफ्नो फेसन शैली र भव्य पहिरनमार्फत राजनीतिक गठबन्धन देखाउँथिन् र आफ्नो प्रभाव फैलाउँथिन्। उनको प्रसिद्ध कालो भेलभेट पहिरन, सुनका गाँठो र गहना-भरीको हेड्रेस राजनीतिक रणनीतिका रूपमा पनि प्रयोग हुन्थ्यो।
त्यसैगरी, स्पेनी राजकुमारी एलेओनोरा डी टोलेडोले फ्लोरेन्समा आफ्नो फेसन शैलीको माध्यमबाट राजनीतिक र आर्थिक पुनर्जागरणको प्रतीक प्रस्तुत गरिन्। उनी र उनकी छोरीको चित्रले फ्लोरेन्स राज्यमा स्पेनी र इटालियन फेसन मिश्रणको प्रभाव देखाउँछ। यी महिलाहरूको फेसन र शैलीले तत्कालीन राजनीतिक, सामाजिक र सांस्कृतिक वातावरणमा ठूलो प्रभाव पारेको थियो र आजका आधुनिक डिजाइनर र सेलिब्रिटीहरूलाई पनि प्रेरणा दिइरहेको छ।